ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ ΤΥΠΟΥ Α.Δ.Ε.Δ.Υ. ΠΕΜΠΤΗ 12 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

[kalf]

ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ ΤΥΠΟΥ
Α.Δ.Ε.Δ.Υ.
ΠΕΜΠΤΗ 12 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2009


1. Η ΑΛΗΘΕΙΑ είναι αναγκαία.
Τους τελευταίους μήνες και το επόμενο διάστημα πολλοί πραγματεύονται τα αίτια της κρίσης, τη διάρκεια και την αντιμετώπισή της.
Αποσιωπούνται όμως οι πολιτικές που ευθύνονται, οι ευθύνες των υπαιτίων, καθώς και η αναποτελεσματικότητα των κυβερνήσεων που με τις κεντρικές τράπεζες εδώ και ένα οκτάμηνο διαθέτουν σε βάρος των λαών και των κοινωνιών αρκετά τρισεκατομμύρια για τη διάσωση των ιδιωτικών φορέων, κεφαλαίων, κερδών, χωρίς αντίκτυπο στην πραγματική οικονομία και ζωή που όλο και περισσότερο βυθίζονται σε πτώση, αδράνεια, υποβάθμιση.
Υπάρχουν πολιτικές, πολιτικοί, κερδοσκοπικά παιχνίδια και ιθύνοντες για την παγίδα και την ανάπτυξη ενός ολόκληρου πολιτικού και οικονομικού κύκλου που σήμερα χρεοκοπεί.
Υπάρχουν κυβερνητικές ευθύνες για τον αναδιπλασιασμό ή τον πολλαπλασιασμό της διεθνούς κρίσης στο εθνικό επίπεδο, των απειλών που επικρέμονται εξαιτίας των χαρακτηριστικών και των πολιτικών επιλογών στη χάραξη της πορείας της οικονομίας μας, που όσο συσκοτίζονται αυξάνουν την αδυναμία αντιμετώπισης, υπονομεύουν στην πράξη τη συνεννόηση, τη συνεργασία ή τη συναίνεση που στα λόγια διακηρύσσεται.
Η κοινωνία, το συνδικαλιστικό κίνημα έχει άμεσα ανάγκη;
Την ευθεία και ειλικρινή προσέγγιση, την απόσυρση υποκριτικών ερωτημάτων και απαντήσεων, ψευτοδιλημμάτων αμηχανίας, φοβικών συνδρομών για τις εξελίξεις – που ήδη διαμορφώνουν δυσμενείς οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες για τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας - , καταστάσεις που πρέπει άμεσα και μεσοπρόθεσμα, εκ των πραγμάτων, να αντιμετωπιστούν.
2. Απαιτείται η πολιτική και κοινωνική ευθύνη να εκφραστεί στην πράξη, με αφετηρία και κοινό τόπο :
α. Την άμεση αναδιοργάνωση της δημόσιας εποπτείας και του ελέγχου :
α1. του εκτροχιασμού με κρυφές και υπόγειες πρακτικές απολύσεων εκατοντάδων εργαζομένων, με προώθηση καταστάσεων αργίας, μείωσης των ημερών απασχόλησης και των αμοιβών, με χιλιάδες εργαζόμενους στο έλεος της τύχης τους. Η τήρηση της ισχύουσας νομοθεσίας, ο έλεγχος και η άμεση αναδιοργάνωση, στελέχωση, οι κανόνες «αποπελατειοποίησης», διαφάνειας, αξιοκρατίας στη λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών, είναι καθοριστικής προϋπόθεσης, σημείο.
α2. του τερματισμού των καταχρηστικών τραπεζικών συμπεριφορών και λειτουργιών, των απαράδεκτα υψηλών επιτοκίων σε δάνεια, κάρτες κλπ που έχουν δημιουργήσει ασφυξία στα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, στις μικρομεσαίας κλίμακας δραστηριότητες. Είναι αδιανόητο να μην ενισχύεται ο ρόλος των δημόσιων φορέων του πιστωτικού συστήματος, να μην περνά στο δημόσιο έλεγχο η Εθνική Τράπεζα και να μην εκπροσωπούνται τα ασφαλιστικά ταμεία στη Διοίκησή της.
β. Πρώτη και πραγματική αντίδραση στην κρίση είναι μάχη για την ακρίβεια και την κερδοσκοπία, για τη μείωση της γραφειοκρατίας που επιβαρύνει την κοινωνία και υπολογίζεται στο 6% του ΑΕΠ, για την απελευθέρωση πόρων και τη διάθεσή τους στην παραγωγική οικονομία, την ενίσχυση και υποστήριξη της αγοραστικής δύναμης των μισθών και συντάξεων, των κοινωνικών επιδομάτων και της απασχόλησης. Είναι εφικτό με αποφασιστική πολιτική βούληση το 6% να μειωθεί στο 2% μέσα σε μια διετία εάν κερδηθεί η μάχη ενάντια στην παραοικονομία και τον παρασιτισμό. Οι πόροι που μπορεί να προκύψουν είναι της τάξης των 17 δις ευρώ. Η κοινωνία και το συνδικαλιστικό κίνημα είναι έτοιμο να ανταποκριθεί και να υποστηρίξει ένα τέτοιο σχέδιο και την εφαρμογή του.
γ. Άμεση και αποφασιστική αντιμετώπιση της κρίσης είναι η πλήρης εγγύηση της δημόσιας υγείας, της κοινωνικής ασφάλισης, της δημόσιας παιδείας, με στροφή στις ασκούμενες κυβερνητικές πολιτικές και άμεση δέσμη μέτρων για την αποεμπορευματοποίηση και τη χρηματοδότησή τους.
δ. Η υπευθυνότητα και η αυτοσυγκράτηση θεμελιώνεται και αναπτύσσεται σε πολιτικές μείωσης της ακραίας αναδιανομής, των ακραίων ανισοτήτων, της φορολογικής και αναδιανεμητικής δικαιοσύνης, των δημοσίων επενδύσεων σε νέες τεχνολογίες, υποδομές, έρευνα και καινοτομία, ανάπτυξη για να δημιουργηθεί δυναμική αλλά να εξυπηρετηθεί και η αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους, της εμπλοκής στο δανεισμό που τείνει να πνίξει στην τοκογλυφία τις παρούσες και επόμενες γενεές. Η κατάρτιση ενός νέου προϋπολογισμού προτεραιοτήτων, προγράμματος και δράσεων προς την κατεύθυνση αυτή είναι εκ των ουκ άνευ, δεδομένου ότι δεν μπορούμε να οδηγηθούμε σε διέξοδο χωρίς επί της ουσίας να διαθέτουμε κρατικό προϋπολογισμό.
3. ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΗ, Ο ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΤΙΣ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΘΕΩΡΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΑΥΤΟΜΑΤΙΣΜΟΥ.
Οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο πληρώνουν ήδη το μάρμαρο :
α) με την κατάρρευση του Ταμείου Πρόνοιας, όπου 15.000 συνταξιούχοι επί 17 μήνες αναμένουν την καταβολή του (δυστυχώς αρκετές δεκάδες δεν είναι πλέον στη ζωή), όταν οι αποφάσεις σε βάρος της περιουσίας του Ταμείου καθώς και οι δικαστικές αποφάσεις για τους δικαστικούς και τις διεκδικήσεις τους έχουν στοιχίσει 1 δις 300 εκατομμύρια ευρώ (και όταν απεργούμε εκδίδονται από δικαστικούς δικαστικές αποφάσεις κατάργησης της απεργίας) σε βάρος και από τις εισφορές των άλλων εργαζομένων στο Δημόσιο. Ποσό που θα υπερκάλυπτε τις σημερινές ανάγκες παρά τη λάθος και απαράδεκτη πολιτική εργασιακών σχέσεων (ιδιωτικού δικαίου και συμβασιούχοι, ανασφάλιστη εργασία για 100.000 απασχολούμενους στο Δημόσιο) που στερεί εισροές, διαβρώνει και διαλύει.
β) με την περιπέτεια της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης όπου από τον Προϋπολογισμό του 2009 αποπληρώνονται οι υποχρεώσεις (σε γιατρούς, φαρμακοποιούς κλπ) του 2008 και η μη χρηματοδότησή του για το 2009 έως το Μάρτιο – αρχές Απριλίου οδηγεί σε νέα διακοπή της ιατροφαρμακευτικής ασφαλιστικής κάλυψης.
γ) με την εισοδηματική πολιτική για το 2009 που οδεύει για ημερήσια «αύξηση» από τα 0,70 λεπτά στα 0,50 λεπτά και εξαθλιώνει το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων και των συνταξιούχων, των οικογενειών τους.
Ενώ αυτά συμβαίνουν, επιχειρείται η συκοφάντηση των αντιδράσεων και των αγώνων με μια απαράδεκτη, ψεύτικη και πλαστή φιλολογία με τον τρόπο προσέγγισης της προβληματικής και κοινωνικά αναποτελεσματικής λειτουργίας του σημερινού κράτους, με την παρουσίαση ενός φανταστικού αριθμού περί 1 εκατομμυρίου 250 χιλιάδων εργαζομένων στο Δημόσιο.
Η Α.Δ.Ε.Δ.Υ. απαντά συγκεκριμένα, σαφέστατα και ελπίζει αυτού του τύπου η προπαγάνδα για την εξυπηρέτηση σκοπιμοτήτων, την αποφυγή αντιμετώπισης των πραγματικών προβλημάτων και των πολιτικών ευθυνών να τερματίσει τον κύκλο της πρόκλησης, της ανευθυνότητας και της παραπληροφόρησης :
Α.- Πρώτα για το Κράτος :
Γνωρίζουμε και πρώτα οι εργαζόμενοι, το συνδικαλιστικό κίνημα σταθερά και διαχρονικά καταγγέλλει, προτείνει, διεκδικεί την αλλαγή του στην πλευρά της σπατάλης, της αντιπαραγωγικότητας, της αδιαφάνειας του Κράτους που υπάρχει : στις χαριστικές επιδοτήσεις, τη χαμηλή ποιότητα κανόνων στις δημόσιες συμβάσεις, τα παρασιτικά συμπλέγματα και την κερδοσκοπία δυνάμεων της αγοράς, την καταστολή, το ρουσφέτι, τις πελατειακές σχέσεις, τη διαμεσολάβηση που η γραφειοκρατία και η πολυνομία παράγουν κ.α. ποικίλα άνθη που ως σαπρόφυτα ευημερούν.
Το συνδικαλιστικό κίνημα παλεύει και διεκδικεί :
Κράτος για την υγεία, την παιδεία, την κοινωνική ασφάλεια, το περιβάλλον, την ποιότητα και ασφάλεια των τροφίμων, την έρευνα, την ανάπτυξη δηλαδή για τις κοινωνικές και αναπτυξιακές ανάγκες.
Την ώρα της κρίσης ένα τέτοιο Κράτος είναι συνθήκη εξόδου, εγγύησης της κοινωνικής συνοχής, των δημόσιων αγαθών, υποστήριξης δημόσιων πολιτικών με κοινωνικό περιεχόμενο και αποδοτικότητα, με πραγματικό αντίκρισμα για την παραγωγική οικονομία. Εδώ καμιά περιστολή δεν υπηρετεί την κοινωνία και παρά τη φιλότιμη προσπάθεια διαφόρων να κάμψουν τις αντιδράσεις, η απάντησή μας θα είναι δυναμική και διαρκής. Δεν πρόκειται να υπακούσουμε, να υποταχθούμε, να συμβιβαστούμε με την πλήρη διάλυση των κοινωνικών λειτουργιών, των κοινωνικών πολιτικών, των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Η εικόνα και το παιχνίδι στο έργο : οι καλοί, οι κακοί και οι άσχημοι στήνεται με στόχο τη μεταβίβαση στην κοινωνία του κόστους της κρίσης και για το λόγο αυτό επιτίθεται στο Κράτος χωρίς να αποκαλύπτει τις πληγές του Ιώβ προκειμένου να βάλει στον Προκρούστη τις κοινωνικές του λειτουργίες. Το δημοσιοϋπαλληλικό συνδικαλιστικό κίνημα με ενότητα, αλληλεγγύη, διαρκή δράση είναι και θα παραμείνει εμπόδιο σε αυτές τις επιδιώξεις.
Β.- Δεύτερα και πολύ απλά για τον αριθμό των απασχολούμενων στο Δημόσιο :
α) Οι μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι από τους πίνακες του ίδιου του Προϋπολογισμού και τα στοιχεία που οι υπηρεσίες διαθέτουν με την προσθήκη της πιο ακραίας απόκλισης (από την πλευρά μας) δεν υπερβαίνουν τις 450.000 (πλην στρατιωτικών, αστυνομικών). Οτιδήποτε επιπλέον αποτελεί ομηρίες, πελατείες κλπ που σε κάθε περίπτωση δεν προκύπτει (αφού εδώ δεν υπάρχουν ασφαλή στοιχεία) να υπερβαίνει τις 100.000 με υπολογισμό και της ανασφάλιστης εργασίας, κάτι που συνιστά αποκλειστική ευθύνη της κυβερνητικής πολιτικής.
β) Από τα στοιχεία υπολογισμού του αριθμού των εργαζομένων στο Δημόσιο εδώ και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες – όπου δεν υπολογίζεται η εκπαίδευση, η αυτοδιοίκηση, η υγεία – η χώρα μας στο δείκτη κατάταξης έρχεται πολύ πίσω από τις χώρες που οι θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού θαυμάζουν.
Η Α.Δ.Ε.Δ.Υ. με αρχές και συγκεκριμένο προσανατολισμό είναι σαφής:
1. Συναινέσεις μπορεί να υπάρξουν έξω από το πλαίσιο του νεοφιλελεύθερου δόγματος και της ορθοδοξίας που θέλει την πλήρη ανατροπή κάθε δικαιώματος την ώρα της κρίσης, την υποθήκη της ζωής των εργαζομένων, των ανέργων, των συνταξιούχων, τώρα και στο μέλλον.
2. Την αποφασιστική στάση και απόκρουση κάθε νέας περικοπής δικαιωμάτων, εγγυήσεων, βεβαιοτήτων για την εργασία, την κοινωνία.
Στο πλαίσιο αυτό :
• 25 Φλεβάρη με την 24ωρη γενική απεργία στο Δημόσιο και την κεντρική απεργιακή συγκέντρωση στις 11 το πρωί στην πλατεία Κλαυθμώνος συνεχίζουμε, δυναμώνουμε, αναπτύσσουμε τη συνέχεια των αγώνων μας.
• Δημοσιοποιούμε σήμερα την επιστολή που αποστέλλουμε στους Ευρωβουλευτές (επισυνάπτεται) για την αλλαγή του χαρακτήρα της Κοινωνικής σε Επαγγελματικής Ασφάλισης, για τους εργαζόμενους στο Δημόσιο, που με κυβερνητική ευθύνη και ανοχή η Ε.Ε. επιχειρεί δια μέσου του ΔΕΚ και με πρόσχημα τα όρια ηλικίας των γυναικών στο Δημόσιο και η οποία θα έχει αρνητικές επιπτώσεις στους εργαζόμενους και ιδιαίτερα στις γυναίκες.
• Πέρα από την 24ωρη της 25ης Φεβρουαρίου η Α.Δ.Ε.Δ.Υ. εξετάζει το ενδεχόμενο ευρύτερου συντονισμού για τις 19 Μάρτη, ημέρα γενικής απεργίας στη Γαλλία για την κρίση, με στόχο σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο να ενωθεί η αγωνιστική διαμαρτυρία και διεκδίκηση ενάντια στις μονομερείς πολιτικές, τη νέα επίθεση στα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα με άλλοθι την κρίση, όταν οι πραγματικοί υπαίτιοι είναι στο απυρόβλητο.

Από την Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ.
ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
Τηλ 2103246109
Fax 2103246165 Αθήνα 12.2.2009
ΑΡΙΘΜ. ΠΡΩΤ.:82
Προς
1.- Τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου
2.- Τους Έλληνες Ευρωβουλευτές
Στις 17/12/2008 εκδικάστηκε από το Τρίτο Τμήμα του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (Δ.Ε.Κ.) η προσφυγή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Ε.Ε.), με την οποία εγκαλείται η Ελλάδα ότι παρέβη τις υποχρεώσεις που έχει από το άρθρο 141 της ΣυνΕΚ (αρχή της ισότητας της αμοιβής μεταξύ ανδρών και γυναικών για όμοια εργασία ή για εργασία της αυτής αξίας), διατηρώντας σε ισχύ τις διατάξεις που προβλέπουν διαφορετική μεταχείριση μεταξύ ανδρών και γυναικών εργαζομένων ως προς την ηλικία συνταξιοδότησης και την ελάχιστη προαπαιτούμενη υπηρεσία βάσει του ελληνικού κώδικα πολιτικών και στρατιωτικών συντάξεων (άρθρα 1 παρ. 1 στοιχείο α΄, 26 παρ. 1 στοιχ. α΄ και 56 παρ. 1 στοιχ. α΄και β΄ και παρ. 2 στοιχ. β΄). Είναι αξιοσημείωτο ότι είναι η δεύτερη φορά που η ΕΕ προσφεύγει απευθείας κατά κράτους-μέλους για ζήτημα εφαρμογής της ισότητας, με πρώτη τη περίπτωση της Ιταλίας, η οποία, μάλιστα, καταδικάστηκε πρόσφατα, σε άμεση εφαρμογή των πιο πάνω διατάξεων της Συνθήκης.
Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης η Ελλάδα παραστάθηκε δια πληρεξουσίων δικηγόρων των Ειδικών Νομικών Υπηρεσιών Ευρωπαϊκού Κοινοτικού Δικαίου των Υπουργείων Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών (ο οποίος αγόρευσε) και Εξωτερικών. Η ΑΔΕΔΥ παρέστη συμβουλευτικά με νομικούς και συνδικαλιστικούς της εκπροσώπους συμβάλλοντας στην υπεράσπιση των ελληνικών θέσεων και τη προάσπιση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων των δημοσίων υπαλλήλων της Χώρας μας.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τις ανωτέρω διατάξεις, για όσους θεμελιώνουν συνταξιοδοτικό δικαίωμα από το Δημόσιο, από τις αρχές της δεκαετίας 1990 και μέχρι το 2003, ισχύουν τα εξής:
κατά το άρθρο 1, παρ. 1 στοιχ. α΄ του Κώδικα
«Για τις μητέρες υπαλλήλους οι οποίες έχουν προσληφθεί μέχρι και την 31η Δεκεμβρίου 1982και είναι χήρες με άγαμα παιδιά ή διαζευγμένες με άγαμα παιδιά ή άγαμες μητέρες με άγαμα παιδιά, καθώς και για γυναίκες που είναι έγγαμες, αρκεί η συμπλήρωση δεκαπενταετούς πλήρους πραγματικής συντάξιμης υπηρεσίας μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 1992 και για όσες συμπληρώνουν η δεκαπενταετία από την 1η Ιανουαρίου 1993 και μετά προστίθεται ένα εξάμηνο για κάθε ημερολογιακό έτος και μέχρι τη συμπλήρωση [17] ετών και [6] μηνών πλήρους πραγματικής συντάξιμης υπηρεσίας.
Κατ’ εξαίρεση για τις γυναίκες υπαλλήλους, οι οποίες έχουν τρία τουλάχιστον παιδιά, καθώς και για τους άνδρες υπαλλήλους, οι οποίοι έχουν τρία τουλάχιστον παιδιά και είναι χήροι ή διαζευγμένοι, εφόσον οι τελευταίοι με δικαστική απόφαση έχουν την επιμέλεια των ανήλικων ή ανίκανων παιδιών, αρκεί εικοσαετής πλήρης πραγματική συντάξιμη υπηρεσία ανεξάρτητα από τον χρόνο πρόσληψής τους.»
κατά το άρθρο 26, παρ. 1 στοιχ. α΄ του Κώδικα
«Για τις μητέρες στρατιωτικούς γενικά, οι οποίες έχουν καταταγεί μέχρι και την 31η Δεκεμβρίου 1982 και είναι χήρες με άγαμα παιδιά ή διαζευγμένες με άγαμα παιδιά ή άγαμες μητέρες μα άγαμα παιδιά, καθώς και για γυναίκες που είναι έγγαμες, αρκεί η συμπλήρωση δεκαπενταετούς πλήρους πραγματικής συντάξιμης υπηρεσίας μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 1992 και για όσες συμπληρώνουν τη δεκαπενταετία από την 1η Ιανουαρίου 1993 και μετά προστίθεται ένα εξάμηνο για κάθε ημερολογιακό έτος και μέχρι η συμπλήρωση [17] ετών και [6] μηνών πλήρους πραγματικής συντάξιμης υπηρεσίας .
Κατ’ εξαίρεση για τις γυναίκες στρατιωτικούς γενικά, οι οποίες έχουν τρία τουλάχιστον παιδιά, καθώς και για τους άνδρες στρατιωτικούς, οι οποίοι έχουν τρία τουλάχιστον παιδιά και είναι χήροι ή διαζευγμένοι, εφόσον οι τελευταίοι έχουν με δικαστική απόφαση την επιμέλεια των ανήλικων ή ανίκανων παιδιών, αρκεί εικοσαετής πλήρης πραγματική συντάξιμη υπηρεσία ανεξάρτητα από τον χρόνο κατάταξής τους.»

κατά το άρθρο 56 του Κώδικα
«1.- Για την καταβολή της σύνταξης των υπαλλήλων, που υπάγονται στην συνταξιοδοτική προστασία του Δημοσίου, θεσπίζεται ηλικία συνταξιοδότησης, η οποία ορίζεται ως εξής:
α) «Για όσους θεμελιώνουν δικαίωμα σύνταξης μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 1997 το [42ο] έτος της ηλικίας τους συμπληρωμένο προκειμένου για μητέρες που έχουν ανήλικα ή σωματικώς ή πνευματικώς ανίκανα παιδιά κατά ποσοστό από 50% και άνω, ή για γυναίκες με ανίκανο σύζυγο κατά ποσοστό 67% και άνω, το [53ο] έτος της ηλικίας συμπληρωμένο προκειμένου για τις λοιπές γυναίκες και το [55ο] έτος συμπληρωμένο προκειμένου για τους άνδρες.
Το κατά το προηγούμενο εδάφιο [42ο ] έτος της ηλικίας των γυναικών με ανήλικα ή ανίκανα παιδιά ή ανίκανο σύζυγο αυξάνεται από 1ης Ιανουαρίου 1993 κατά ένα εξάμηνο για κάθε ημερολογιακό έτος και μέχρι τη συμπλήρωση της ηλικίας ου [44ου] έτους και [6] μηνών, η δε υπάλληλος θα ακολουθεί το όριο της ηλικίας που ισχύει κατά το χρόνο που συμπληρώνει δεκαπενταετή πλήρη συντάξιμη υπηρεσία.
Η ηλικία συνταξιοδότησης, που προβλέπεται από τις διατάξεις της περίπτωσης αυτής ισχύει και για τις γυναίκες του δεύτερου εδαφίου της περίπτ. α΄ της παρ. 1 του άρθρου 1 εφόσον συμπληρώνουν δεκαπενταετή πλήρη πραγματική συντάξιμη υπηρεσία μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 1997.

β) Για όσους θεμελιώνουν δικαίωμα σύνταξης από 1ης Ιανουαρίου 1998 και μετά, καθώς και για όσους προσλήφθηκαν για πρώτη φορά στο Δημόσιο από 1ης Ιανουαρίου 1983 μέχρι 31 Δεκεμβρίου 1992, το πεντηκοστό [50ο] έτος της ηλικίας συμπληρωμένο, για μητέρες που έχουν ανήλικα ή σωματικώς ή πνευματικώς ανίκανα παιδιά κατά ποσοστό [50%] και άνω ή για γυναίκες με ανίκανο σύζυγο κατά ποσοστό [67%] και άνω , το [58ο] έτος συμπληρωμένο προκειμένου για τους άνδρες.
Το κατά το προηγούμενο εδάφιο [58ο] έτος ηλικίας των γυναικών και το [60ο] έτος ηλικίας των ανδρών αυξάνεται από 1ης Ιανουαρίου 1998 και μετά κατά ένα εξάμηνο για κάθε ημερολογιακό έτος μέχρι τη συμπλήρωση του [60ου] έτους για τις γυναίκες και του [65ου] έτους για τους άνδρες, ο δε υπάλληλος θα ακολουθεί το όριο ηλικίας, που ισχύει κατά ο χρόνο, που θεμελιώνει το δικαίωμα σύνταξης.»
2.-
β) Από 1ης Ιανουαρίου 2003 η σύνταξη των γυναικών που θεμελιώνουν δικαίωμα σύνταξης μετά την 1η Ιανουαρίου 1998, μπορεί να καταβληθεί μετά τη συμπλήρωση του [55ου] έτους της ηλικίας, μειώνεται όμως κατά το 1/267 του ποσού αυτής για κάθε μήνα που υπολείπεται από την έναρξη καταβολής της μέχρι τη συμπλήρωση της κατά περίπτωση ηλικίας συνταξιοδότησης.
Από 1ης Ιανουαρίου 2003, η σύνταξη των ανδρών υπαλλήλων, που θεμελιώνουν δικαίωμα σύνταξης μετά την 1η Ιανουαρίου 1998, μπορεί να καταβληθεί μετά τη συμπλήρωση του [60ού] έτους της ηλικίας, μειώνεται όμως κατά 1/267 του ποσού αυτής για κάθε μήνα που υπολείπεται από την έναρξη καταβολής της και μέχρι τη συμπλήρωση της κατά περίπτωση ηλικίας συνταξιοδότησης.»
Οι ως άνω διατάξεις αφορούν ρυθμίσεις ασφαλιστικού δικαίου μεταβατικού χαρακτήρα για όσους συνταξιοδοτούνται από το Δημόσιο, προκειμένου να εξομοιωθούν σταδιακά τα δύο φύλα και ως προς το τομέα αυτό σ’ εφαρμογή των κοινοτικών οδηγιών. Για το σκοπό αυτό, ο εθνικός μας νομοθέτης έλαβε υπόψη την ελληνική κοινωνική πρακτική, τα κεκτημένα ήδη ασφαλιστικά δικαιώματα των γυναικών δημοσίων υπαλλήλων και στρατιωτικών, το δημογραφικό μας ζήτημα, την εργασιακή και κοινωνική αναστάτωση που θα προκαλούσε η ανατροπή των συνθηκών συνταξιοδότησης για τις γυναίκες, καθώς και οι δημοσιονομικές και οικονομικές συνέπειες για το κράτος. Έτσι, διαμόρφωσε ένα πλέγμα κανόνων δικαίου προστατευτικό για τις γυναίκες δημοσίους υπαλλήλους, οι οποίες κατά τη διάρκεια του επαγγελματικού τους βίου έχουν αναλάβει και άλλα βάρη, όπως είναι, κυρίως, η φροντίδα του σπιτιού, η γέννηση και ανατροφή των παιδιών, η φροντίδα των ηλικιωμένων. Στη πατρίδα μας, ο ρόλος της γυναίκας στην οικογένεια είναι καθοριστικός, λαμβανομένων υπόψη και των ισχυρών παραδοσιακών προτύπων, η δε συνεισφορά της πολιτείας (σε υποδομές, οικονομική βοήθεια κλπ) για τη στήριξη της οικογένειας είναι δυστυχώς σε πολύ χαμηλό επίπεδο ακόμη, σε σχέση με τους εταίρους μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Σκοπός των ανωτέρω ευεργετικών διατάξεων, κοινωνικού χαρακτήρα, είναι η προστασία της οικογένειας. Η πρόβλεψη του έλληνα νομοθέτη να ορίσει, μεταβατικά, ευνοϊκότερες προϋποθέσεις συνταξιοδότησης των γυναικών δ.υ. σε σχέση με τους άνδρες, πηγάζει από την οικογενειακή σχέση, ο δε γενεσιουργός λόγος της αξίωσης των γυναικών των ανωτέρω κατηγοριών για πρόωρη συνταξιοδότηση και αντίστοιχα του ηθικού χρέους της πολιτείας είναι ο οικογενειακός σύνδεσμος και η αναγνώριση στις έγγαμες γυναίκες και μητέρες του φόρτου εργασίας που έχουν αναλάβει και εκτός της υπηρεσίας τους. Προέκταση των ευνοϊκότερων αυτών ρυθμίσεων για τις γυναίκες σε σχέση με τους άνδρες είναι και η προστασία του δημογραφικού μας ζητήματος για το οποίο η πολιτεία οφείλει να παίρνει τα προσήκοντα μέτρα. Έτσι είναι διαμορφωμένη η ελληνική πραγματικότητα και ο ισχυρισμός της ΕΕ ότι τάχα, «οι δραστηριότητες ανατροφής παιδιών που ασκήθηκαν πριν τη συνταξιοδότηση δεν μπορούν να δικαιολογήσουν διαφορετική ηλικία συνταξιοδότησης για τους άνδρες και τις γυναίκες», δεν ευσταθεί, διότι οι γυναίκες, μητέρες, εργαζόμενες στην Ελλάδα, είναι ήδη σε μειονεκτική θέση σε σχέση με τους άνδρες συναδέλφους τους αφού για ένα μεγάλο διάστημα του επαγγελματικού τους βίου εργάζονται διπλά (γραφείο – σπίτι), με συνέπεια η υπηρεσιακή τους εξέλιξη να είναι πιο επίπονη και αυτός είναι ο λόγος που, όπως δείχνουν στατιστικά στοιχεία, δεν φτάνουν να υπηρετήσουν στα ανώτατα κλιμάκια του Δημοσίου ή του Στρατού. Όλα τα ανωτέρω αποτελούν παραμέτρους που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη της η δε, ελληνική πλευρά δεν ανέδειξε επαρκώς.
Όπως επισημάνθηκε στο ΔΕΚ από την ελληνική πλευρά, το συνταξιοδοτικό σύστημα των δημοσίων υπαλλήλων αποτελεί ασφαλιστικό σύστημα εκ του νόμου επί του οποίου εφαρμόζεται η οδηγία 79/7/ΕΟΚ που επιτρέπει τη διατήρηση διαφορετικών ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης μεταξύ ανδρών και γυναικών τουλάχιστον μεταβατικά και όχι επαγγελματικό που εμπίπτει στο άρθρο 141 της ΣυνθΕ, όπου η αρχή της ίσης μεταχείρισης εφαρμόζεται άμεσα. Σ’ αυτό συνηγορεί το γεγονός ότι το σύστημα αυτό δεν αφορά μια ιδιαίτερη κατηγορία εργαζομένων, αλλά γενική κατηγορία δεδομένου ότι οι υπάλληλοι που εμπίπτουν σ’ αυτό διακρίνονται από μεγάλη ετερογένεια τόσο όσο αφορά το αντικείμενο όσο και το εργασιακό τους καθεστώς, το δε ελληνικό δημόσιο, μέσω του κρατικού προϋπολογισμού, λειτουργεί ως ασφαλιστικός τους φορέας.
Ειδικότερα επί 396.346 ατόμων που συνταξιοδοτούνται από το Ελληνικό Δημόσιο κατανέμονται ως εξής:





Στρατιωτικοί 107.663
Πολιτικοί Συνταξιούχοι 196.700
Απ’ αυτούς μόνο το ήμισυ δηλαδή 98.000 περίπου είναι συνταξιούχοι που υπηρετούσαν στα Υπουργεία και εκπαιδευτικοί και είχαν εργοδότη το Κράτος ενώ οι υπόλοιποι 98.700 υπηρετούσαν σε Νομικά Πρόσωπα και είχαν εργοδότη τα Νομικά Πρόσωπα.
Θύματα Πολέμου 1912-1922 9.987
Θύματα Πολέμου 1940-1949 13.989
Σιδηροδρομικοί – ΟΣΕ 7.190
Δημοτικοί – Κοινοτικοί 28.170
ΟΓΑ – Εθνική Αντίσταση 24.395
Κληρικοί – ΤΑΚΕ 5.352
Βουλευτές 1.000
Καλλιτέχνες 2.000
Σήμερα οι υπάλληλοι που υπηρετούν στο Δημόσιο και στα Νομικά Πρόσωπα κατανέμονται ως εξής :
Υπάλληλοι των Υπουργείων
Μαζί με τους Εκπαιδευτικούς 190.529
Υπάλληλοι Ν.Π.Δ.Δ. 107.778
Υπάλληλοι Ν.Π.Ι.Δ. 77.389
Υπάλληλοι Ο.Τ.Α. 76.686


Διαχωρίζεται επομένως, η ιδιότητα του εργοδότη από αυτή του ασφαλιστικού φορέα και επομένως δεν υφίσταται σύνδεση μεταξύ της σχέσης εργασίας και της καταβολής της σύνταξης. Εν προκειμένω, το δημόσιο λειτουργεί ως ασφαλιστικός φορέας. Για τη καταβολή μάλιστα και τον υπολογισμό της σύνταξης χρησιμοποιούνται κατά κανόνα τα τεχνικά κριτήρια του χρόνου υπηρεσίας το δε, ύψος αυτής δεν συνδέεται απαραίτητα και σε κάθε περίπτωση με το ύψος του τελευταίου ή των τελευταίων μισθών. Τονίστηκε εξάλλου, ότι το ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα των δημοσίων υπαλλήλων διαφέρει σε κρίσιμα σημεία από το γαλλικό και το φιλανδικό που έχουν ήδη κριθεί από το ΔΕΚ ως επαγγελματικά συστήματα. Τα ζητήματα αυτά είχαμε αναλυτικά αναφέρει στο από 12/7/2008 Υπόμνημά μας προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το οποίο επισυνάπτουμε στο παρόν προς γνώση σας.

Πρόθεση της Ε.Ε. διαφαίνεται ότι είναι η κατάργηση των, αιτιολογημένα (κατά τα προαναφερόμενα), ευνοϊκών ρυθμίσεων έτσι ώστε να αυξηθούν τα όρια και οι προϋποθέσεις λήψης της σύνταξης των γυναικών δημοσίων υπαλλήλων, με πρόφαση την εξομοίωσή τους με τους άνδρες συναδέλφους τους. Τούτο προέκυψε από την απαράδεκτη διεύρυνση του αιτήματος της προσφυγής της σε σχέση με εκείνο της αιτιολογημένης γνώμης της. Συγκεκριμένα, με τη τελευταία αξίωνε από την Ελληνική Δημοκρατία να καταργήσει τις εν λόγω διατάξεις και να εξομοιώσει τους όρους της σύνταξης των ανδρών με αυτούς των γυναικών, που είναι ευνοϊκότεροι, έτσι ώστε να εξαλειφθούν οι μεταξύ τους διακρίσεις. Αντίθετα, με τη προσφυγή που κατέθεσε στο ΔΕΚ αιτείται να διασφαλίσει η Ελληνική Δημοκρατία νομοθετικό καθεστώς ίσης μεταχείρισης μεταξύ ανδρών και γυναικών δημοσίων υπαλλήλων ως προς τους όρους συνταξιοδότησης, χωρίς διάκριση λόγω φύλου, δίνοντας (υποδεικνύοντας) με τον τρόπο αυτό, την ευχέρεια στη Χώρα μας να επιβάλλει στις γυναίκες δημοσίους υπαλλήλους τις δυσμενέστερες διατάξεις που ισχύουν για τους άνδρες ως προς τη συνταξιοδότησή τους. Για το λόγο αυτό υπέβαλε η ελληνική πλευρά ένσταση απαραδέκτου καθόσον η ΕΕ δεν τήρησε την ορθή προδικασία σύμφωνα με τον Κανονισμό του ΔΕΚ.

Η ΑΔΕΔΥ, που εκπροσωπεί όλους τους δημοσίους υπαλλήλους στο τόπο μας έχει ένα πρόσθετο σοβαρό λόγο να ανησυχεί από την έκδοση τυχόν καταδικαστικής απόφασης με την οποία θα ανατραπούν αιφνίδια κεκτημένα δικαιώματα γυναικών δημοσίων υπαλλήλων οι οποίες ήδη ανησυχούν και είναι σε ετοιμότητα να σπεύσουν να συνταξιοδοτηθούν πρόωρα: τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων των δημοσίων υπαλλήλων έχουν τραγικά μειωθεί με αποτέλεσμα να καθυστερεί ήδη για πολλούς μήνες η καταβολή της εφάπαξ αποζημίωσης σε όσους τώρα συνταξιοδοτούνται με ζοφερούς ορίζοντες για όσους δημοσίους υπαλλήλους θα συνταξιοδοτηθούν. Εύλογα αναμένεται, ότι σε περίπτωση που υποχρεωθεί η Χώρα μας να εφαρμόσει τυχόν καταδικαστική απόφαση του ΔΕΚ για το ζήτημα αυτό, το ταμείο πρόνοιας των δημοσίων υπαλλήλων δεν θα είναι σε θέση να καλύψει την εφάπαξ αποζημίωση που θα αξιώσουν οι γυναίκες δημόσιοι υπάλληλοι των ως άνω κατηγοριών, οι οποίες, θα αποχωρήσουν μαζικά και άμεσα από την υπηρεσία.

Από εσάς ζητούμε να προβείτε σε κάθε πρόσφορη ενέργεια σύμφωνα με τις αρμοδιότητές σας και μέσα στα πλαίσια λειτουργίας των κοινοτικών οργάνων ώστε να γίνει κατανοητή από την ΕΕ η κρατούσα ελληνική κοινωνική πρακτική, που έχουν λάβει υπόψη οι επίδικες μεταβατικές διατάξεις (μέχρι τη πλήρη εξομοίωση των δύο φύλων), οι οποίες αντισταθμίζουν τις επιπτώσεις στον επαγγελματικό βίο των γυναικών λόγω των αυξημένων βαρών που φέρουν για την ανατροφή των παιδιών, την οικιακή εργασία, τη φροντίδα των ηλικιωμένων κλπ και διασφαλίζουν ασφαλιστικά τους δικαιώματα που καλή τη πίστη και μακροχρόνια έχουν αποκτήσει. Είμαστε στη διάθεσή σας να σας δώσουμε στοιχεία που θα ισχυροποιούσαν τα επιχειρήματα της Ελλάδας, ιδίως δε, στατιστικά στοιχεία για το πόσες γυναίκες αφορούν οι επίδικες διατάξεις και πόσους άνδρες που θα μπορούσαν, εξομοιούμενοι, να θεμελιώσουν (και να αξιώσουν) δικαίωμα σύνταξης, για τις οικονομικές επιπτώσεις στη Χώρα μας, και εν γένει για τη δημοσιονομική αναστάτωση που θα προκαλούσε η εξομοίωση της ηλικίας λόγω αναδρομικότητας και ανατροπής κεκτημένων δικαιωμάτων.

Η απόφαση του ΔΕΚ που αναμένεται να εκδοθεί μέσα στους επόμενους μήνες όσο και το σκεπτικό της θα είναι αποφασιστικής σημασίας για χιλιάδες εργαζόμενους στο Δημόσιο και όσους συνταξιοδοτούνται απ΄αυτό.

Σε κάθε περίπτωση, υπενθυμίζουμε ότι η ισότητα διασφαλίζεται με την επέκταση των ευνοϊκότερων ρυθμίσεων και στις κατηγορίες εργαζομένων για τις οποίες ισχύουν οι δυσμενέστερες (π.χ. άνδρες), σύμφωνα, μάλιστα με το άρθρο 27 παρ. 2 της νέας Οδηγίας 2006/54/ΕΚ, η εφαρμογή της «δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση επαρκή λόγο για τη μείωση του επιπέδου προστασίας των εργαζομένων στους τομείς που καλύπτονται από αυτήν».
Είμαστε στη διάθεσή σας για κάθε πρόσφατη πληροφορία και συνεργασία.

Για την Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ


ΣΠΥΡΟΣ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΣ ΗΛΙΑΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ